Hamskifte

Av og til er det godt å skifta ham

Ekte mannfolk

Eg høyrde uttrykket på TV i går, i samband med omtale av The Man Show – det skulle vera eit show for ekte mannfolk og andre enkle sjeler. Ikkje den mest positive meininga der, kanskje, men det blir jo sagt i fullt alvor av både menn og kvinner elles. Så var det det då: Kva legg folk i uttrykket «ekte mannfolk»?

Det kan jo vera så mangt, det ulike folk legg vekt på: Indre kvalitetar, korleis ein ter seg, eller kler seg. Eller noko anna. Og at ein legg vekt på det same, treng slett ikkje tyde det same som at ein meinar det same. Eller – er eg heilt på viddene no?

Berre ta det å te seg. For å vera eit ekte mannfolk, må ein då vera skikkeleg barsk, og (sterk) fysisk? Ut å hogga ved, mekka på motor/bil/sykkel, hår på brystet og vera skikkeleg muskuløs? Er det «you Jane, me tarzran» som er idealet for eit ekte mannfolk, eller kan menn òg ha sans for såkalla mjukare verdiar utan at manndomen deira skal dragast i tvil?

Når eg les litt rundt om kring, så kan det synast som ein del set ei grense for kva menn kan kle seg i: Ekte mannfolk kan kle seg i nett det dei vil, men dei vil ikkje kle seg i noko som kvinner kunne tenkast å gå med. No for tida kan dog kvinner tenka seg å gå kledd i det meste… Har ein mot nok til å gå i mot straumen og ikkje kle seg likt med alle andre, så er det fare for den manndomen? Trudde ikkje «saueflokk» skulle vera idealet?

Andre ting eg har sett nemnd? Enkelte har jo total angst for fuktighetskrem og evt. andre kremar. Sjølv synest eg ikkje det høyrest særleg mandig ut å vera redd for slikt, men det å ta vare på huda si og vera oppteken av korleis ein ser ut (bortsett frå det å vera generelt velstelt) kan synast å vera lite mandig, i følge enkelte. Eg leste for eit par år sidan eller så, eit innlegg i eit blad: Ei jente hadde møtt ein skikkeleg kjekk gut; intelligent, kunne føra gode samtalar, tiltrekkande, vakker kropp og maskulin – han var nesten perfekt. Så fann ho ut at han hadde lakkerte tånegler. Krise! Det vart ikkje noko meir mellom dei to.

Lakkerte tånegler er kanskje ikkje av det mest maskuline, men at noko så overfladisk skulle endra inntrykket frå ekte mannfolk til femi type, det heng vel eigentleg ikkje på greip? Men når eg les eller høyrer kommentarar om «ekte mannfolk» rundt om, så er det oftast svært så overflødige ting det er snakk om. Blir det berre brukt som eit pressmiddel for å få menn til å vera på ein bestemt måte, eller er det noko som kan kallast eit ekte mannfolk? Skiller det seg i så fall ut frå det å vera eit ekte kvinnfolk? (I den grad me høyrer om det, på same måte.) For min del så må det då vera at ein viser ansvar, står opp for det ein meinar, og ikkje let seg tvinga/kua til å vera nokon ein ikkje er. Uansett kjønn. Men det er mi meining, i den grad eg måtte ta uttrykket på alvor. Kva meiner andre?

Rundar av til slutt med eit passande sitat om ekte mannfolk: «Det krevt eit ekte mannfolk å gå som kvinne!» (Sagt av ein transvestitt. 🙂 )

1 comment

1 Comment so far

  1. Inanna October 29th, 2006 1:24

    Jeg utfordret min samboer en gang og lakkerte hans tånegler etter at han tapte et veddemål oss i mellom. Han ble kjempe sinna fordi jeg gikk så langt at jeg faktisk lot det gå troll i ord. Han mente at jeg kunne latt være å utfordre manndommen hans på en slik tåpelig måte. Han ville ikke være med på en diskusjon om at han ikke ble noe mindre mann av å gå med knall røde tånegler i en ukes tid. Tror nok han er litt for mye sau/vær i hverdagen til å ville utfordre konvensjoner som omfatter «mannen». Vet ikke helt hva han er redd for. Selv synes jeg det er ok med mennesker som utfordrer min komformitet. Omternt hver gang jeg stirrer ekstra lenge på et annet menneske vet jeg at mine fordommer utfordres – og det liker jeg. Da vet jeg nemlig hva jeg selv har å jobbe med på fordomsfronten. Lakk, krem, blomster eller hva du enn har lyst til å bære på din kropp – sett i gang – jeg synes det er ok at noen vil å gå mot strømmen. Det er med på å oppdra oss all.

Leave a reply

(Antispam - krav)